Not so sure…

Ik liep nooit echt over van het zelfvertrouwen. Niet dat ik als kind altijd bang en verlegen was, maar ik was ook niet echt ‘haantje de voorste’. Gewoon, te gewoon*, zoals ze destijds in het liedje van ‘Kinderen voor Kinderen’ zongen. Later als puber was ik regelmatig onzeker over mijn uiterlijk, net als vele andere meiden, maar zorgwekkend was dit niet.

Maar ik heb me nog nooit, niet eerder, zo vaak en enorm onzeker gevoeld, totdat ik moeder werd. Na de bevalling van onze oudste moesten we 24 uur in het ziekenhuis blijven ter controle. Fijn dat ik dat vond! Want als ik een vraag had, kon ik op een belletje drukken en kwam iemand me helpen. Als ik even iets niet wist, kon ik het meteen aan een professional vragen. Wat heb ik dat belletje in de eerste maanden gemist zeg! Ik voelde me regelmatig enorm onzeker. Bijvoorbeeld als onze dochter maar bleef huilen, nadat ik haar had gevoed, verschoond en getroost. Ik had namelijk ‘in de blaadjes’ en op het internet gelezen dat als je eenmaal moeder was, je ‘precies wist wat je kindje nodig had’ en dat je dat ‘aan het huiltje kon horen’. Nou, dan moest er wel iets mis zijn met mij, want regelmatig had ik werkelijk geen idee… Ook voelde ik me weleens schuldig als ik bij de dokter stond en bleek dat de jongste bijvoorbeeld voor de vijfde keer oorontsteking had (dan had ik het toch onderhand wel moeten zien aankomen of eerder naar de dokter kunnen gaan, aldus mezelf). Of in de periode dat onze jongste niet wilde starten met flesvoeding. We probeerden echt van alles. We kregen bergen goedbedoelde (vaak ongevraagde) adviezen hoe we het (echt heel simpel) zouden kunnen oplossen. En toch duurde het even voordat het lukte. In die tijd voelde me ik me niet echt top, oftewel heel onzeker. Als het zo eenvoudig was, waarom lukte het mij dan niet? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Herken je dat? Die pure, totale onzekerheid? Die onmacht die je nooit eerder had gevoeld, totdat je moeder werd? Het gemis van een handleiding, een hulplijn of website speciaal gericht op jouw eigen kind? Het gevoel dat je gewoon graag even zou willen ‘Googelen’ en dat daar het antwoord staat wat je op dat moment keihard nodig hebt? Antwoorden op vragen als wanneer je baby komt, hoe de bevalling zal beginnen, hoe je jouw kind het beste kan troosten, hoe je jouw kindje moet corrigeren, wat je het beste kan doen als jouw kind wordt gepest enzovoorts…

Je bent echt niet de enige. En ondanks dat je me er niet om hebt gevraagd geef ik je toch een tip: Praat erover. Zeg tegen je partner, een vriendin, je moeder, een collega of wie dan ook wat je onzeker maakt, waarover je jezelf druk maakt of wat je dwars zit. Blijf er niet mee rondlopen, daar wordt het vaak niet beter van. Of kom naar onze inspiratieavonden. Een feest der herkenning, dat beloof ik je. Klink ik ineens toch nog aardig zeker. En dat als moeder.  

*Uit: Kinderen voor Kinderen 13, ‘Gewoon, te gewoon’. Uitgebracht in 1992.

 

Overige berichten

Uitgelicht!

Wowwatte?!

De naam ‘Become a Wowmom’ roept soms nog enige verwarring op. Tijd voor een korte

Lees verder»